माझ पहिल वहिल बक्षिस....!!


बक्षीस म्हटल तरी किती भारी वाटत ना....मनात असंख्य प्रश्न गर्दी करतात.....काय असेल बक्षीस, आपल्याला मिळेल की नाही, मिळाल तर कितव्या क्रमांकाच, त्यासाठी आपणाला किती तयारी करावी लागेल....वैगेरे.....

माझा बक्षिस मिळवण्याचा प्रवास सुरू झाला तो बालवाडीत असतानापासून....आता तुम्ही म्हणाल हिला बालवाडीत बक्षीस माहीत होत का? तर हो माहित होत आणि कळतही होत.....पण स्पर्धा ऐकून थोडस हसू येईल बर कारण आमच्या बाईंनी(म्हणजे आजच्या मुलांच्या मॅडम) स्पर्धा ठेवली होती; ती जो कोणी स्वतची पाटी जोरात वाजवेल त्याला बक्षिस....अशी तीन बक्षिस होती पहिल बक्षिस पेन्सिल(तेव्हा आम्ही याला शीशी म्हणायचो) दुसर काचेची पट्टी, तर तिसर बक्षिस खोडरबर....काय आठवतायेत का ही मराठी नाव....तर आपण कुठे आलेलो हा पाटी वाजवायची तीही जोरात....तर त्यावेळी मी खुपच कृश, हडकुळी होते. त्यामुळे पाटी वाजवली पण आवाज जोरात नाही आला....आणि मला तिन्ही नंबरपैकी एकही बक्षिस नाही मिळाल....मला खुप वाईट वाटलेल...दुसर्‍या मुलांना मिळालेली बक्षिस, मी कितीतरी वेळ न्याहळत होते...नाही म्हणायला माझ्याकडे यापैकी सगळ साहित्य होत; परंतु बक्षिस हे बक्षिस असत...खुप अनोखा अनुभव असतो बक्षिस मिळवण्याचा. नक्कीच मला तो तेव्हा समजत नसावा पण एक ऊत्सुकता, कुतूहल होतं बक्षिसाविषयी...

मला खुप वाईट वाटलेल तेव्हा कारण माझ्या भाबड्या मनाला एवढच कळत होत की वर्गात मी हुशार होते(म्हणजे तस आमच्या बाईंच मत होत) मग बक्षिसही मलाच मिळायला हव....तेव्हा कुठे माहित होत की अभ्यासात हुशार असण्याच्या स्पर्धा वेगळ्या नी आॅदर अॅक्टीव्हीटीझ् मध्ये भाग घेऊन मिळणारी बक्षिस वेगळी....पण या गोष्टी हळुहळू जसजस वरच्या वर्गात जात गेले तशा समजत गेल्या.....मग मागे राहणारी मी ती कसली.

 सगळ्या स्पर्धेत हिरहीरीने भाग घेऊन बक्षिस मिळवण्यासाठी माझे प्रयत्न असायचे....आई-वडील त्या काळातले बी.ए. झालेले त्यामुळे मार्गदर्शन आणि प्रोत्साहन दोन्ही मिळायच. सहसा ज्या स्पर्धेत जास्त स्टॅमिना लागायचा त्या स्पर्धेत मी भाग घ्यायची नाही.... माझ्याच्याने ते होतच नव्हत कारण तब्येत खुप बारीक....बर या बारीक तब्येतीच कारण कोण तर मीच....दिवसातुन एकदाच पोटभर भाजी चपाती खायचे. नंतर भूक लागली की वरचा काहीतरी सुकामेवा खाऊन पोटाला शांत करायचे....मराठी शाळेचे गुरूजी म्हणायचे माधुरी तुला पाण्याचा ग्लास तरी ऊचलला जातो का?...माझ मलाच हसू येत आता या सर्वाच.



बाकी संगीत खूर्ची, रांगोळी, वक्तृत्व, निबंध, हस्ताक्षर अशा सगळ्या स्पर्धेत मी भाग घ्यायचे...अगदी बारावीपर्यंत.....बरर पण तुम्हाला माझ पहिल बक्षिस सांगायच होत ना तर ते मला मिळालेल निबंध स्पर्धेत इयत्ता तिसरीत असताना......आणि विषय काय असेल बर गेस करा पाहू.............................................मला अजूनही आठवतोय बर...तस म्हणायला गेल तर मला माझ्या जिल्हा परिषद शाळेतील एकुणएक गोष्ट आठवतेय...मनात खुप सुंदर घर केलय त्या आठवणींनी. त्या शाळेतील शिक्षक, बालमैञिणी, मिञ शक्यतो सगळेजण गावातील असायचे....त्यामुळे सगळ्यांना सगळ्यांविषयी माहित होत...मुख्य म्हणजे घरचे बोलवत असलेले टोपण नाव. मज्जा यायची. कारण शाळेत एकमेकांशी भांडण झाल की त्या नावाने आम्ही एकमेकांना चिडवायचो.

बर मी खूपच गप्पा सांगायला लागले तुम्हाला....असच होत जुन्या आठवणी निघाल्या की किती सांगू नी किती नको हो ना...हा तर माझ पहिल बक्षिस मिळालेल्या निबंधाचा विषय होता 'माझ घर'. साधारणत: ऐंशी ते शंभर शब्दांत लिहियचा होता निबंध......तिसरीत असताना शंभर शब्द जोडणच किती कष्टाच काम वाटायच.....मग झाल की चार-पाच लाईन झाल्या की शब्द मोजायचे.....अस करत निबंध लिहला खरा पण शेवटी शब्द मोजल्यावर शब्द जास्त भरले....किती जास्त ते मला आठवेना. मग मी कोणताही विचार न करता सरळ जेवढे शब्द जास्त झाले ते खोडून टाकले...कारण तिसरीत असताना आम्हाला पेन वापरायची परवानगी नव्हती....आम्ही पेन्सिलच वापरायचो त्यामुळे खाडाखोडी करायला स्कोप असायचा.

आता ''माझ घर'' हा माझा बक्षिस मिळवून देणारा निबंध सांगते....पूर्ण जसच्या तस आठवत नाही पण जेवढ जमेल तेवढ सांगते....'माझ घर खुप छान आहे. मला ते खूप आवडत. माझ्या घरात तीन खोल्या आहेत..एक स्वयंपाकाची खोली, दुसरी पाहुणे बसण्याची, तिसरी खाजगी, जिथे मी माझे दफ्तर, पुस्तक , कपडे ठेवते ती खोली. घरात एक टी.व्ही आहे तो एका टेबलवर ठेवला आहे. कोपर्‍यात दोन खुर्च्या ठेवल्यात. स्वयंपाकखोलीत खुप सारी भांडी आहेत. घरापुढे मोगर्‍याच झाड आहे त्याला खुप छान वासाची फुल येतात.' असा हा मी लिहलेला निबंध. तेव्हा विरामचिन्हांंचा वापर कसा करायचा तेही कळत नव्हत. मोडक-तोडकच लिहलेल पण कदाचित तिसरीच्या मानाने चांगल असाव म्हणूनच मला बक्षिस मिळाल होत...बक्षिस काय मिळाल होत तर एक फुलस्केप दोनशेपानी वही.....त्यावेळीचं त्या वहीच मुल्य आता सांगायच झाल तर व्यक्त न करता येणारा आनंद ! माझ्या लिखानाची सुरूवात इयत्ता तिसरीपासून झालेली अस कोणाला सांगितल तर कदाचित विश्वासही बसणार नाही पण हे सत्य आहे....आणि यासाठी मी स्वतवरच खुप खूष आहे.

प्रिय वाचकहो, काय भारी होत ना माझ बक्षिस.....चला तर मग आठवा तुमचही आयुष्यातील पहिलवहील बक्षिस आणि कमेंन्ट बाॅक्स मध्ये टाका पटकन.....खुप आनंद देऊन जाईल तुमच ते पहिलवहिल कौतुकाच बक्षिस !

प्रकाशनाचे आणि वितरणाचे हक्क लेखिकेकडे राखीव. नावासहित शेअर करण्यास हरकत नाही. शेअर करत असताना लेखिकेच्या नावात अथवा लेखणात फेरफार केलेला आढळल्यास काॅपीराईट कायद्याअंतर्गत कारवाई केली जाईल.

©माधुरी दिपक पाटील 

फोटो_साभार_गुगल

अशाच कथा/लघुकथा/लेख वाचण्यासाठी माझ्या

 "रंग आयुष्याचे" या फेसबुक पेजला नक्की फाॅलो करा....धन्यवाद!

Post a comment

0 Comments